مولای امید مولای انتظار...

چشم های خیسمان را از پی انتظار به کدامین طلوع امید داده ای که هم چنان می بارد ؟ خودت می دانی مسیر ها طولانیست. گام هایمان کوتاه است . چشم هایمان که همیشه خیس خیس ، نرسیدن را از پی رسیدن تجربه می کنیم  .

مولای امید و انتظار گام هایمان را به امید دلهایمان دوخته ایم که سحری خواهی آمد، که می دانیم خواهی آمد . این روزها امید بیداد می کند . تنها نگاه ما انسان ها نیست که برق می زند، امروز دیدم کبوتر محله ما هم نگاهش برق می زند.

مولای امید و انتظار، حرف بسیار است و کلمات سکته می کنند تا می فهمند که در رسای تو نوشته می شوند و حجم مغز ما بزرگیت را تاب نمی آورند.

مولای امید و انتظار....

 

نوشته شده در جمعه بیست و پنجم مرداد 1387ساعت 23:47 توسط •* *•. .•*. مریم .•* *•. .•*.| |