بی حرف بی آینه بی ابهام
شروع میکنم با ا او برای او
خدایا چه سخت مینماید زندگی بی بذل نگاه تو
و چه شیرین است لبخند تو وقتی مینگری
به من به ما به این حیات ناگزیر
و چه آسان میشکند با تو حصار تنهاییم
آغاز میکنم برای تو
ازبرای پر کردن حجم حضور تو
در عصاره ی جانم
مشقتی است بی تو هجوم ثانیه های درد را سپری کردن
وچه آرامگاهیست آستان تو دل شکسته را
برمیخیزم مهار میشوم بهار میشوم
ای غایت دیرینه ام
زلال چشمهایم پیشکش به تو
به تو که تنها تو میدانی مرا و بس!
جانان سلامت میکنم...
+ نوشته شده توسط •* *•. .•*. مریم .•* *•. .•*. در چهارشنبه دهم تیر 1388 و ساعت
1:30 |
.jpg)
